Shevet Achim

Hoog tijd om iets te vertellen over mijn werk. Ik (Coert) werk bij de organisatie Shevet Achim. (  www.shevet.org ) Deze organisatie brengt kinderen met een ernstige hartafwijking naar Israel, zodat ze hier een goede behandeling kunnen krijgen. Op dit moment komen er veel kinderen uit Koerdistan en uit Gaza. Ze worden behandeld in het Wolfson Medical center in Tel Aviv.

Ik werk in Jeruzalem onder leiding van Joshua Miles, de zoon van Jonathan Miles, die de organisatie heeft opgezet. Het is een bijzondere plek om te werken.

Elke werkdag begint met 2 uur bijbelstudie, worship  en gebed. Daarna gaan we aan het werk. Voor mij is dat meestal het vervoeren van kinderen van en naar het Wolfson ziekenhuis in Tel Aviv.

De Koerdische kinderen wonen tijdelijk met één van hun ouders in Jeruzalem. Er gaat ook altijd een verpleegkundige mee naar het ziekenhuis en soms ook een tolk.  Er worden in het Wolfson ziekenhuis ook kinderen uit Gaza geholpen. Ik ben daarom al een paar keer op en neer naar Gaza geweest om kinderen op te halen of weg te brengen. We mogen de grens niet over en daarom moeten we de kinderen met hun familielid afzetten bij het checkpoint. Bepaald geen  prettige omgeving!

In het ziekenhuis heb ik vaak veel tijd over. Dan help ik met het halen en brengen van de kinderen naar de verschillende afdelingen. Ik begin de weg in het ziekenhuis dus al aardig te kennen. Dat moet ook wel want alle bewegwijzering is daar alleen in het Ivriet. En inmiddels hoef ik aan de security ook niet meer zo vaak uit te leggen wie ik ben en waarom ik daar rondloop. Het mooie van mijn beschikbare tijd is dat ik de gelegenheid heb om met mensen te praten. Vooral ouders van kinderen die zitten te wachten tijdens een onderzoek of een behandeling. Dat zijn vooral arabieren uit Gaza. Google translate komt dus goed  van pas! Het valt me op hoe zorgzaam en vriendelijk vooral de vaders en opa’s zijn voor hun kinderen. Ook merk je bij hen  weinig van de tegenstelling tussen Joden  en Arabieren.

Inmiddels zitten er twee werkweken op. Elke dag zit vol verrassingen en uitdagingen.

Het is vaak heftig om heel kleine kinderen te zien die zo ernstig ziek zijn en soms een litteken hebben van onder hun hals tot aan de onderkant van hun buik vanwege een open hart opertie die ze hebben ondergaan.

Een ochtend, tijdens de gebedstijd, besloot Joshua dat er in plaats van bijbelstudie een lange gebedstijd zou zijn. Ik was er van overtuigd dat ik  moest bidden voor de veiligheid onderweg. Later bad een medewerkster ook specifiek voor de veiligheid onderweg. Diezelfde middag stonden we  met de bus van de organisatie in de gebruikelijke file. Ik zag dat de baan links op dat moment vrij was. In het verkeer hier moet je elk stukje ruimte benutten om vooruit te komen. Ik wilde daarom naar de linkerbaan rijden, maar om onverklaarbare reden besloot ik  te blijven staan waar ik stond. Even later kwam er

met flinke  snelheid op die baan links een auto aan rijden die met een harde klap op de vrachtwagen ervoor reed. Precies op de  plek waar ik eigenlijk had willen aansluiten...

De afgelopen week was erg indrukwekkend. Maandag werd  Zanyar uit Koerdistan geopereerd. De dag ervoor vierden we zijn eerste verjaardag. Zijn vader koos voor de meest ingrijpende, maar ook risicovolle operatie. Helaas lukte die operatie niet  en volgde er daarom ‘s-middags een tweede operatie. Tijdens de operatie ben ik met hem naar het strand gewandeld en konden we samen bidden voor zijn zoontje. Ik in het Nederlands, hij in het Koerdisch.

's Middags gingen we nog met 2 Koerdische vaders met hun tienerzoon en -dochter even naar het strand. Door de lange operaties (totaal 8 uur!) waren we ’s avonds pas om 7 uur terug in Jeruzalem

Dinsdag gingen we met een volle bus naar Tel Aviv. Twee kinderen moesten daar naar toe voor onderzoek, waarvan er eentje, Doa een meisje van 2 uit Koerdistan moest blijven omdat ze woensdag voor een catheterisatie moest.
Dinsdag is het in het ziekenhuis ook ‘Palestijnendag’ (Dat is hier geen raar woord hoor!) Het betekent dat er op die dag extra Arabisch sprekend personeel is, zodat de patiënten uit Gaza en vanuit de West Bank beter geholpen kunnen worden. Op dinsdag ontmoeten we daarom altijd Fatima, een Arabisch meisje van een jaar of 20, die als geen ander in staat is om te bemiddelen, te vertalen en die op een of andere manier overal in het ziekenhuis steeds op het juiste moment opduikt! Voor ons betekent het dat we op dinsdag nog een of twee keer vanuit Tel Aviv naar Gaza moeten om mensen te halen en te brengen. Dinsdag is daarom altijd een dag dat je laat thuis bent.

Woensdagochtend geen passagiers. Ik ging met verpleegkundige Miriam, een vrijwilligster uit Zweden, voor een routinedag naar Wolfson. We zouden weer vroeg naar huis kunnen. Daar zat een altijd vrolijke Doa die ons lachend en zwaaiend begroette. Ze had niet gegeten vanwege de katheterisatie van die dag, maar dat mocht de pret niet drukken. We speelden een poosje met haar en gingen nog bij een paar andere kinderen langs. Toen we terugkwamen was Doa al met haar moeder vertrokken naar de Katheterisatie afdeling. Daar waren we nog nooit geweest dus na zoeken en vragen en proberen het Ivriet op de bordjes te ontcijferen vonden we ze in de wachtkamer. Doa was al snel aan de beurt. De katheterisatie verliep goed en voorspoedig. Maar na afloop gebeurde er een grote ramp; Doa kreeg een hartstilstand! Na uren angstig afwachten kwam de hartchirurg haar moeder en ons vertellen dat ze met heel veel moeite Doa weer stabiel hadden kunnen krijgen. Echter bleek haar hart niet te functioneren en moest ze aan de hart-longmachine. Ondertussen waren twee andere medewerksters van Shevet onderweg naar Tel Aviv om ons af te lossen. Na een dag die ontspannen en vrolijk begon reden we in het donker bedrukt terug naar Jeruzalem.

Update: Donderdag en vrijdag ging Doa snel achteruit en werd haar situatie levensbedreigend.  Op zaterdag (shabbat) volgde een urenlange spoedoperatie. Er werden twee stents in de longslagaders geplaatst en de niet functionerende hartklep werd gerepareerd. De operatie slaagde en Doa is inmiddels van de hart long machine af. De arts noemde het ‘a miracle’. Wel wordt gevreesd voor een hersenbeschadiging door zuurstofgebrek.

tip: op de site www.shevet.org staan dagelijks in het Engels updates met foto's hoe het met de kinderen gaat. (voornamen en foto's van de kinderen zijn met toestemming gebruikt)